Editör
Cami ile İlgili Kompozisyon
Cami, kelime kökeni itibari ile ”cem” kelimesinden türetilmiştir. Cem ise, bir araya getirmek, toplamak anlamlarına gelir. Bir araya gelenler anlamındaki ”cemaat’ sözcüğü de aynı kelimeden türetilmiştir.
Cami, Müslümanların, yani İslam dinine tabi olanların ibadethanesidir. Allah‘ın zikredildiği, ona ibadet ve dua edildiği yapılar olduğu için, Allah’ın evleri olarak da ifade edilirler. Camiler, İslam dininin doğuşundan beri, sadece ibadet yeri olarak kullanılmamıştır. Camiler, insanlığa yararlı birçok işin, etkinliğin yürütüldüğü sosyal mekanlardır aynı zamanda. Herkesin özgürce girebildiği, kapıları kimseye kapatılmayan yerlerdir. İnsanları bir araya getiren, onların iletişim içinde olmasını sağlayan güzel mekanlardır. Böyle mekanları kullanmak, herkesin hakkı olduğu gibi, onları korumak da herkesin sorumluluğu olmalıdır. Camilerin sürekli temiz ve ferah olması insan huzurunu da etkilemektedir. Ancak maalesef günümüzde cami anlayışı, biraz abartılmıştır. Öyle ki camiler, süs ve lüksün yarıştığı mekanlar haline gelmiştir. Bu durum da insanların huşu içinde ibadet etmelerini engelleyen bir durumdur. Onca aç insanın yaşadığı ilkelerde, israf edilip, camilerde lüzumsuz süs eşyalarının kullanılması israfın ta kendisidir. Camiler, sanat eseri değil, insanı Allah’a yaklaştıran sade mekanlar olmalıdır.
Cami kültürü etkisini yitirmeye başlamış, sadece yaşlıların namaz kılmaya gittiği yerler haline gelmeye başlamıştır. Camilerde insanlık için etkili etkinliklerin yapılması, gençlere seminerler verilmesi, iyilik ve bağış günleri gibi sosyal etkinliklerin organize edilmesi, bu mekanların daha işlevsel olmasını sağlayacaktır.
Geçen cuma dedemle birlikte mahalle camisine gittim. Namaz başlamadan önce arka tarafta birkaç çocuk vardı. Kimi babasının yanında oturuyor, kimi halının desenlerini parmağıyla takip ediyordu. Arada küçük gülüş sesleri duyuluyordu.
Namaz başlayınca herkes saf tuttu. Ben dedemin yanında durdum. Secdeye vardığımız sırada arkadan yine çocukların kısık gülüş sesleri geldi. Bir an başımı çevirecek gibi oldum ama dedem hiç oralı olmadı. Namazına aynı sakinlikle devam etti. Namazdan sonra yaşlı bir amca çocuklara sertçe kızınca dedem yavaşça onun koluna dokundu. “Camiye gelen çocuklara kızılmaz,” dedi. “Bugün burada gülüşen çocuklar, yarın bu caminin safında duracak. Eğer biri onları azarlar da camiden soğutursa, bunun vebali ağır olur.”
O sözlerden sonra çocukların sesini başka türlü duydum. O sesler caminin huzurunu bozan şeyler değildi. Caminin geleceğe uzanan nefesi gibiydi. Çocuklar camiye korkarak değil, severek gelirse İslam gönüllerde sonsuza kadar yaşamaya devam eder.