İyilik Eden İyilik Bulur Kompozisyon
Yeryüzünde karşılıksız kalacak hiçbir şey yoktur. Başkasına gösterdiğimiz en ufak davranış bile, bize aynı şekilde yansır. Kim ki bu dünyada iyilik yapar, o kişi iyilikle karşılaşır; kim ki kötülük yapar, o kişi kötülükle karşılaşır.
Kişiye yapılan iyilikler asla unutulmaz. Bazen bize karşı gösterilen güzel bir davranış, güzel bir söz veya ufak bir yardım yıllarca hafızalarımızda kalır. Bize iyilik yapan o kişiyi asla unutmaz, kendimizi sürekli ona borçlu hissederiz. Ve ona bir iyilik yapmak için fırsat kollarız. İyilik yapan kişi, bu dünyada bazen karşılığını alamayabilir. Ancak bu demek değildir ki yaptığı iyilikler boşuna gitti. Ahiret inancına sahip olan her kişi bilir ki bu dünyadaki davranışlarımız karşılık bulmasa bile, diğer dünyada mutlaka karşılığı verilecektir. Allah kimsenin güzel davranışlarını görmezden gelmez.
Derler ki ”Bir kahvenin kırk yıl hatırı vardır.” Burada bahsi geçen ”kahve”, sadece bildiğimiz kahve değildir. Kişiye yapılan her türlü yardım veya iyilik ifade edilmektedir. Yani kırk yıl geçse de yapılan iyilikleri unutmayız ve bize iyilik yapana mutlaka biz de iyilik yaparız.
Çocukken apartmanımızın en üst katına yeni bir aile taşınmıştı. Sessiz insanlardı. Kimseyle fazla konuşmazlardı. Bir akşam annem mutfakta yemek hazırlarken kapımızın zili çaldı. Kadının elinde boş bir tabak vardı. Çok utanarak, “Biraz tuzunuz var mı?” dedi. Annem tabağı aldı ama sadece tuz koymadı. İçine sıcak yemek, ekmek ve birkaç parça meyve de yerleştirdi.
Kadın tabağı alırken gözlerini kaçırdı. Annem hiçbir şey sormadı. “Komşuluk böyle olur.” dedi sadece. O gün annemin yaptığı şey çok büyük görünmemişti bana. Ama kadının kapıdan dönerken tabağı iki eliyle tutuşunu hiç unutmadım.
Aylar sonra annem evde aniden fenalaştı. Ben küçüktüm, ne yapacağımı bilemedim. Kapıyı açıp bağırdım. Herkesten önce o kadın koşarak geldi. Annemin başını dizine koydu, ambulansı aradı, ben ağlarken beni sakinleştirdi. O gün annem hastaneye zamanında yetişti.
Çok sonra anladım ki iyilik bazen verdiğin bir tabakla gider. Sessizce bir kalbe yerleşir ve en zor gününde kapını çalar. İnsan yaptığı iyiliği unutabilir; ama iyilik, yolunu asla unutmaz. İnsan iyiliği unutarak yapar, hayat bir gün hatırlatarak onu size geri getirir.