Editör
Son Pişmanlık Fayda Vermez Kompozisyon
Kişiye sonradan gelen akıl; iş işten geçtikten sonra duyulan pişmanlığın artık hiçbir faydası olmaz. Pişmanlığın faydalısı, henüz her şey bitmemişken duyulup telafisi yapılan pişmanlıktır. Yaptığımız bir hatanın, bir yanlışın tüm olumsuzlukları yaşandıktan sonra pişman olmanın ve bunu sürekli dile getirmenin ne bir faydası ne de bir manası vardır.
Hatalar, ders çıkarılmak için yapılır. Ders çıkarmak için ise yaptığımız hatanın yahut yanlışın telafisini yapmamızın mümkün olması gerekir. Bazen yaşadığımız şey ilk ve son şey olabilir. Bu tür bir durumda bilerek veya bilmeyerek hata yapıp o şeyi elimize yüzümüze bulaştırmak ve neticesinde pişman olmak nafiledir. Bir sınava sadece bir defa girme hakkı bulunan ve o sınavı kazanmayı çok isteyen bir öğrenci; sınava hazırlanmayıp, çalışmayıp boş gezdiğinde elbette ki sınavı kazanamayacaktır. Bu öğrencinin artık ah vah etmesi, pişmanlığını dile getirmesi, dizlerini dövmesi bir işe yarar mı? Sınava bir daha girme hakkı yaratır mı? Elbette ki hayır. Çünkü olan olmuştur, o hak elden gitmiş ve istendiği gibi değerlendirilmemiştir. Yahut ömrü boyunca zalim bir insan olarak yaşamış, Allah’a olan kulluğunu, her şeyden önemlisi insan olmayı unutmuş biri, son nefesinde kelime-i şehadet getirse ne fayda? Önemli olan, bu dünyada yaşamını sürerken gerekenleri yapmaktı. Allah, kimsenin son nefesine bakmaz; insanların yaşamları boyunca yaptıklarına, amel defterinde yazdıklarına bakar.
Tabii ki son pişmanlık o iş için fayda vermezse de hayatımızın diğer alanları için faydalı olabilir. Örneğin yukarıda örnek olarak verdiğimiz öğrenci, belki de yaşadığı o pişmanlıkla, yaşamında karşılaşacağı diğer fırsatları iyi değerlendirecektir. İnsan her şeyi zamanında düşünmeli, her şeyin en iyisini yapmaya çalışmalıdır. Hatalarını kısa sürede anlamayıp telafi edemeyenler artık son pişmanlığın faydasını görmeyecek, belki de büyük zarara uğrayacaktır.
Geçen yıl önemli bir sınavımız vardı. Öğretmenimiz haftalar öncesinden çalışmaya başlamamız gerektiğini söyledi. Ben ise her gün “Yarın başlarım,” diyerek defterlerimi kapattım. Arkadaşlarım konu tekrarı yaparken ben zamanımı oyunla ve telefonla geçirdim.
Sınava iki gün kala masanın başına oturdum ama konular gözümde büyüdü. Birini anlamadan diğerine geçiyor, testlerde sürekli yanlış yapıyordum. O gece geç saatlere kadar çalıştım, fakat aklım karışmıştı. Sınav günü kâğıdı elime aldığımda birçok soruyu okuyup boş boş baktım. Daha önce rahatça öğrenebileceğim konular, artık bana zor geliyordu.
Sonuçlar açıklandığında beklediğimden düşük ve kötü not aldım. O an keşke daha önce çalışsaydım dedim ama bu söz notumu değiştirmedi. Öğretmenimizin uyarısı, annemin hatırlatması ve kendi ertelemelerim bir bir aklıma geldi. Son pişmanlık gerçekten fayda vermiyordu; çünkü zamanında yapılmayan iş, sonunda insanın karşısına pişmanlık olarak çıkıyordu.