Editör
İntihar ile İlgili Kompozisyon
İNTİHAR ETMEK
Her insan bir sebep için yaratılmıştır. Yaratan da canı veren de canı alan da Allah’tır. Hiçbir insan canına kıyma, intihar etme yetkisine sahip değildir; çünkü kendisine verilen can, sadece Allah’ın bir emanetidir. Emaneti ise, zamanı geldiğinde alacak olan yine Allah’tır.
İnsanların çoğu, bu dünyada karşılaştıkları sorunlara karşı son derece acizdirler. Karşılarına bir zorluk çıktı mı, başlarına bir bela geldi mi hemen isyan etme, ölmek isteme hallerine bürünürler. Zayıf oldukları için bu sorunlarla savaşamazlar. Oysa onları yaratan, o zorlukların hakkından gelme gücü de vermiştir. İntihar etmek, insanın sadece kendisine verdiği bir zarar değildir. O kişi bencildir aslında; çünkü geride kalanlarını hiç düşünmez. Ailesinin, anne-babasının, kardeşlerinin, eşinin veya çocuklarının kahrolacağını aklından bile geçirmez veya aklından geçirse bile, ölme arzusu ağır basar. Ahiret inancı olmayan insanlar normal karşılanabilir de, Allah’a, diğer dünyaya inananların intihar etmesi, canına kıymanın büyük bir günah olduğunu bile bile intihar etmesi anlaşılmaz bir şeydir. Eğer gerçekten inanıyorlarsa, diğer dünyadaki cezanın, bu dünyadaki musibetlerden çok daha kötü olduğunu bilmelidirler.
Bu dünyadaki en tatlı şey candır. Dünyanın görülecek, yaşanacak çok güzellikleri vardır. Bazı şeyler de elimizdedir. Emek verip didindiğimizde, kendi dünyamızı güzelleştirmek, genel anlamı ile bizim elimizdedir. Bugüne kadar aklından intihar etmeyi geçirenlere sesleniyorum. O kadar mı aciz ve güçlüsünüz. Sevdiklerinize karşı o kadar mı bencilsiniz. Dünyanın en mutsuz insanı siz misiniz? Bunlara akıllı bir şekilde cevap verebiliyorsanız, böyle bir şeyi sakın aklınızdan geçirmeyin. Hiç değilse sevdikleriniz için yaşayın.
Bir gün mahallede tanıdığım bir ağabeyin uzun süredir çok üzgün olduğunu duydum. İşleri bozulmuş, kimseyle konuşmak istememişti. Önceden selam veren, çocuklarla şakalaşan o insanın bir anda içine kapanması hepimizi düşündürdü. Babam, “Böyle zamanlarda insan yalnız bırakılmaz,” diyerek onun kapısını çaldı.
O gece babam onunla uzun uzun konuştu. Ona hiçbir sıkıntının insan canından değerli olmadığını, zor günlerin de geçebileceğini söyledi. Sonra komşular da destek oldu. Kimi iş aramasına yardım etti, kimi evine yemek götürdü, kimi de sadece yanında durarak ona destek oldu. Günler geçtikçe yüzünde hüzün yerini daha sakin bir ifadeye bırakmıştı. Bir sabah onu parkta yürürken gördüm. Başını kaldırıp masmavi gökyüzüne baktı, derin bir nefes aldı. Parktaki ağaçların üzerinde kuş sesleri duyuluyordu. O an sanki temiz havayı ilk kez içine çekiyor gibiydi.
Sonra bize dönüp hafifçe gülümsedi. “İnsan bazen yaşamanın değerini unutuyor,” dedi. O söz aklımdan hiç çıkmadı. İntihar etmek, insanın acısını bitiren bir yol değildir; geride sevenlerin kalbinde kapanması zor yaralar bırakır. İnsan ne kadar zor durumda kalırsa kalsın yardım istemeli, sevdiklerine tutunmalı ve Allah’ın verdiği canın kıymetini bilmelidir. Çünkü hayat, en zor anınızda bile size yeniden tutunacak bir dal uzatır.