Editör
Evlat Sevgisi ile İlgili Kompozisyonlar
İnsanın bu dünyada kurduğu bütün dostluklar, arkadaşlıklar elbet çok değerlidir; fakat anne ve babanın çocuğuna duyduğu o ilk his bambaşka bir yerdedir. Evlat sevgisi, bir insanın kalbine daha çocuk sahibi olacağını öğrendiği ilk an düşer ve ömür boyu hiç eksilmeden büyür. Dünyadaki hiçbir bağ, bir ebeveyn ile çocuğu birbirine bağlayan bu görünmez, sıcacık bağ kadar güçlü ve sarsılmaz olamaz.
Evlat Sevgisi ile İlgili Kompozisyon
Dünyanın hiçbir sevgisi evlat sevgisi kadar büyük, evlat sevgisi kadar içten olamaz. Bir annenin veya babanın evladına duyduğu sevgiyi başka bir varlığa duymak mümkün bile değil.
Bizleri yaratan Allah, neslimizin devam edebilmesi için olsa gerek, bizlere evlat sevgisi vermiş. Kanımızdan, canımızdan olunca, ister istemez evlatlarımıza sımsıkı bağlanıyor, her şeyden hatta kendimizden çok onları düşünür oluyoruz.
Hiçbir anne veya hiçbir baba yoktur ki evladını sevmiyor olsun. Bu sevgi, Allah’ın biz insanlara bir lütfu aslında. Şayet bu sevgi olmasaydı, aile diye bir kurum da olmayacaktı. Bu kadar zahmetli ve meşakkatli bir iş olan çocuk yetiştirme işi insanlara zor gelecek belki evlilikler bile yaşanmayacaktı.
Evlat Sevgisi ile İlgili Kompozisyon (2)
İnsanoğlu hayatı boyunca pek çok duyguyu tadar; sever, aşık olur, dostluklar kurar. Ancak tüm bu duyguların ötesinde, insanın ruhunu kökten değiştiren, ona daha önce hiç bilmediği bir fedakarlık hissi yükleyen tek bir bağ vardır: Evlat sevgisi. Evlat, bir anne ve babanın soyunun devamıdır kalbinin bedeninden ayrılıp dışarıda atmaya başlayan kısmıdır.
Bir çocuğun dünyaya gelişiyle birlikte, anne ve babanın hayat merkezkaç kuvvetine kapılmış gibi tamamen değişir. Artık atılan her adımda, kurulan her hayalde ve verilen her kararda öncelik o küçük candır. Evlat sevgisi, içinde hiçbir çıkarcılık barındırmayan en saf sevgi biçimidir. Bir anne, gecelerce uykusuz kalıp bebeğinin başında beklerken; bir baba, evladının geleceği için her türlü zorluğa göğüs gererken ardında tek bir motivasyon vardır: Evladının yüzündeki ufacık bir tebessüm. Bu sevgi o kadar güçlüdür ki, insanı kendi canından bile vazgeçebilecek bir cesarete ulaştırır. Evlatlarının canı yandığında anne babaların içinin sızlaması, onların başarısıyla kendi başarılarıymış gibi gururlanmaları bu yüce duygunun birer yansımasıdır. Zaman akıp gider, çocuklar büyür, koca birer yetişkin olur; hatta kendileri de anne baba olurlar. Fakat anne ve babanın gözünde evlat, her zaman korunması, sakınılması ve üzerine titrenmesi gereken o küçük çocuk olarak kalır.
Kısacası evlat sevgisi, dünyadaki en büyük güçlerden biridir. Hayatın tüm fırtınalarına karşı anne ve babayı ayakta tutan, onlara yaşama sevinci veren tükenmez bir pınardır. Bizlere düşen en büyük görev ise, bizleri bu denli karşılıksız ve derin bir sevgiyle büyüten anne babalarımızın kıymetini bilmek, onlara hak ettikleri saygı ve sevgiyi her an hissettirmektir.
Siz de bu kutsal bağ hakkındaki düşüncelerinizi, kendi yazılarınızı veya eklemek istediğiniz anılarınızı bizimle yorumlar kısmında paylaşabilirsiniz!